Met 3 olifanten naar India

laatste hotel

lienefien — Fri, 08 May 2009 12:59:34 +0000

internet doet hier vreemd, dus verslagje van de afgelopen dagen komt nog.

In afwachting kan je al gaan kijken naar ons laatste hotelletje;

http://www.mgmresorts.in/

met achterstand

lienefien — Tue, 05 May 2009 11:39:40 +0000

Een bezoek op zaterdag aan de kruidenplantage viel bst in de smaak, net zoals de gids. De boottocht op het meer van Periyar Wildlive was 1 grote calvarietocht. Twee uur afzien in een “zogezegd’ natuurpark waar 296 man uit de bol gaat bij het zien van enkele bizons, een wild varken en enkele reetjes. De vier overigen waren in slaap gevallen van verveling. Een schrik contrast met de backwaters.
Het avondmaal wordt met gemengde gevoelens onthaald en de vier sterren van het resert worden in twijfel getrokken. Het pennel van deskundigen meldt op het evaluatieformulier date r enkele dringende ingrepen nodig zijn opdat het verval niet verder toeneemt. Iedereen is moe en in het gezelschap van enkele apen vallen de ogen dicht.

Rit naar Madurai is OK. We stoppen onderweg aan een steenbakkerij waar we de zwoegende arbeiders , zijnde meisjes en oudere vrouwen. Twee flessen koel water aanbieden. Na 5 min krijgen we de meesteregast op ons dak, die ons prompt wegstuurt. Jammer, het zou een unieke ervaring zijn om in een system van 8 tot 5 in een hitte van 39 graden meet e mogen fakken… De volgende stop is het filmen van vrouwen in een rijstfield. De cameravrouw MJO wordt op d eheilen gezeten door 2 krijsende vrouwen die 10 roepies opeisen voor hun aandeel in de filmopname. Al snel loopt het bedrag in een uit de hand lopende discussie op tot 100 roepies en driver Anand besluit om de plaat te poetsen…

In Madurai wacht on seen bezoek aan het prachtige Thirumalai Nayakpaleis, voor ¾ afgebroken door de laatste maharadja. Binnen 1 maand is het paleis volledig gerenoveerd en klaargestoomd voor een indrukwekkend licht en klankspel. Dus we moeten terugkomen… Ter illustratie: het gaat om immense marmeren zuielen, maar om ziojn rijkdom te tonen, volledig bepleisterd met schelpen. Wat een zonde!

Daarna een bezoek aan de grootste temple in India. Gewoon indrukwekkend, maar de topper is voor iedereen de persoonlijke zegening door een echt olifant. Foto’s volgen.
In de middag veranderen we de plaatselijke gewoonte van de bar en leren we ze om cocktails te serveren aan het zwembad. Het is een traditiebreuk maar we zegevieren met deze westerse uiting van snobisme onder het motto ‘we kunnen toch geen uur zonder drank blijven’.
S Avonds een continental menu op het programma en eindigen met ‘geen zotten en heren’ in de bar, in het gezelschap van een Blue Lagoon!

De volgende dag; een bezoek aan Zr. Rose-therese. Het wordt een emotioneel weerzien, maar de 81jarige zuster, herinnert zich sinds 2 jaar niets meer. Zo blijft mijn afkomst een mysterie. Maar geen nood, iedereen heeft er wel een eigen uitleg voor.
We mogen een volledige kokosnoot leegdrinken en krijgen een lekkere maaltijd. Zuster Rose is vooral erg fier op mij.
Bij het bekijken van e foto’s valt ook Jel op. Het gesprek verloopt gemoedelijk, maar het is vooral een erg trotse zuster die zichtbaar geniet van onze aanwezigheid. Er zijn maar 4 zusters in dit kloosters, onze komst was dus een leuke afwisseling.
Het afscheid wordt gekiekt en we vertrekken met een traan, want de kleine lieve zuster komt maar net aan het raam piepen en zegt verdrietig ‘ I think I’m gonna cry’.
Maat het lukt om terug een lach op haar gezicht te toveren en we nemen afscheid, maar de sleutelfiguur van de reis, zuster Rose-therese, heeft een gezicht gekregen en blijft in ieders geheugen geprent. De terugreis verloopt vlot en morgen bezoeken we een weeshuis om een hedendaags beeld te krijgen.
S Avonds is het shoppingtime, en de staatswinkel moet 30% inleveren om iets verkocht te krijgen. In de aanpalende katoenshop verloopt het gemoedelijker.
Het avondmaal is a la carte en we ronden af om 23u. Eerst nog onze aankopen bewonderen en rangschikken volgens de geschatte waarde. Een memorabele dag.

Vandaag bezoek aan het weeshuis, 40 km van Madurai. Bij aankomst zien we 2 meisjes die ons verwelkomen en naar binnen vluchten. Weldra zijn ze met een 10tal. Even pijlen naar de leeftijd, 7 – tot 15 jaar, het gaat enkel om meisjes die wees zijn of uit grote gezinnen komen. Momenteel is het schoolvakantie en is ¾ van de meisjes bij de grootouders. Ze hebben nog een toekomst, want ze krijgen onderwijs, onderdak, opvoeding en leren voor zichzelf te zorgen. We krijgen een rondleiding in de tuin en zijn getuigen van de acrobatie van een 10jarige. We bewonderen de groententuin en nemen een kijkje in hun sobere vertrekken. Ze vragen ons naar een liedje en met ‘everywhere we go’, komen we er goed vanaf.
Nadien trakteren zij ons op enkele prachtige dansjes, maar niet zonder zich eerst mooi te maken. Gezien het meisjestekort, maken ze een goede kans om toch een jongen te ontmoeten, want ook de meisjes moeten hun toestemming geven. Van iedereen wordt nog een foto genomen, en daarmee is dit bezoek geslaagd.
De trip naar onze vrije namiddag aan het zwembad, verloopt vlotjes. Iedereen leer twat handenstand en tussendoor drinken de 3 sirenes cocktails tot ze in slaap vallen in de zon.

the backwaters

lienefien — Sat, 02 May 2009 14:53:02 +0000

Hier heeft iedereen het meeste naar uitgekeken,

dus de verwachtingen waren hooggespannen.

Een luxewoonboot voor ons 4tjes met kok,

kapitein en een machinist… Je hoort er ons niet over klagen.

Het middageten werd netjes voor ons opgediend in gezelschap van een belletje, zodat we onmiddellijk konden laten weten wanneer we iets nodig hadden.

Het uitzicht was prachtig (foto’s volgen nog), de temperatuur tropisch.

Na t eten hielden we siesta op t ligbed, compleet in Cleopatra-stijl. Wel even ‘gestoord’ door een plaatselijke visser die zijn vangst kwam aanbieden. We hebben dan rivierkreeftjes gekocht , 12euro voor ne kilo (verser en goedkoper kan gewoon niet). Nadat onze avondwandeling erop zat, waren ze meesterlijk klaargemaakt door onze persoonlijke kok. Leek wel een sterrenrestaurant!

Tussendoor nog eens gestopt om een kerk te bezoeken aan de oever en wat te shoppen.

We lagen onder een heldere sterrenhemel bij een temperatuur van ongeveer 35gr om 21u ofzo.

Na t eten hebben we onze indische vriendjes ‘uno’ geleerd, wat echt hilarisch was.

Tegen 1 gaan slapen, want wilden de zonsopgang zien boven de backwaters. Om 5 !!! ging per ongeluk de wekker van mijn meter af, dus vanaf dan geen oog meer dicht gedaan. Voor de zonsopgang zelf was het een beetje te bewolkt, maar toch wel heel erg mooie foto’s kunnen maken.

Om 9 meerden we terug aan en namen we met veel pijn in ons hart afscheid van ons bootje en de crew.

Het volgende op het schema was een 3uur durende rit naar de stad van de specerijen.

Via kronkelwegjes de bergen in, langs theeplantages en kruidentuinen. Maar om 1 of andere reden, hadden we allemaal maagklachten. Behalve ons moeder, maar dat is omdat ze dat al kent van in Afrika.

We gaan dan straks maar een plaatselijk tante Kaat-middeltje proberen ( honing met muskaat). We laten nog weten of het geholpen heeft.

In de namiddag hebben we dan nog een boottocht gedaan in een wildreservaat. Het zag eruit alsof we in het midden van ‘the lion king’ zaten, maar helaas even interessant als ‘Max Havelaar’.

We waren dan ook zeeeer blij dat we eindelijk van de boot konden en zijn om ons te troosten, dan maar weer gaan shoppen. Voor die dat dachten dat die ene man in het gezelschap ons zou tegenhouden; think again!

Hier heeft iedereen het meeste naar uitgekeken,

dus de verwachtingen waren hooggespannen.

Een luxewoonboot voor ons 4tjes met kok,

kapitein en een machinist… Je hoort er ons niet over klagen.

Het middageten werd netjes voor ons opgediend in gezelschap van een belletje, zodat we onmiddellijk konden laten weten wanneer we iets nodig hadden.

Het uitzicht was prachtig (foto’s volgen nog), de temperatuur tropisch.

Na t eten hielden we siesta op t ligbed, compleet in Cleopatra-stijl. Wel even ‘gestoord’ door een plaatselijke visser die zijn vangst kwam aanbieden. We hebben dan rivierkreeftjes gekocht , 12euro voor ne kilo (verser en goedkoper) kan gewoon niet. Nadat onze avondwandeling erop zat, waren ze meesterlijk klaargemaakt door onze persoonlijke kok. Leek wel een sterrenrestaurant!